Kat in het nauw

Bijbelse verhalen verteld voor kinderen
Thema: Als er iets gebeurt wat je niet wilt
Romeinen 7 vers 15: Wat ik wil doe ik niet

Bijbeltekst (NBV)

Romeinen 7

15 Wat ik doe, doorzie ik niet, want ik doe niet wat ik wil, ik doe juist wat ik haat.

Verhaal

Dominee Geurs had in de kerk laten lezen wat Paulus zegt over zichzelf: dat hij graag wil doen wat God zegt, maar dat er iets in hem zit dat precies het tegenovergestelde doet, zodat hij doet wat hij niet wil. "Hij zat daar flink mee in de knoop", zei hij. En om duidelijk te maken hoe vervelend dat was, vertelde hij de kinderen een verhaal. Het verhaal van de kat in het nauw.
Mijn vriendin had die klacht van Paulus gelezen aan de lezenaar, waar de Bijbel lag op de vleugels van de koperen adelaar. En ik had mijn laptop op schoot om het verhaal op te schrijven. Hier komt het.

"Kinderen", zei dominee Geurs, als je bij een school woont, zoals ik, dan zie je van alles. Dat gebeurde mij toen ik nog woonde in Gent. Er was een Middenschool naast mijn pastorie met een binnenplein dat aan mijn achtermuur grensde. Uit het raam van mijn kamer kon ik de kinderen zien als het pauze was. Het was uit dat raam dat ik de kat in het nauw heb gezien.
Hij zat behoorlijk in het nauw, want hij zat achter een muurtje dat langs mijn achtermuur liep. De school had daar een rooster over gelegd, goed vast in de muur, want stel je voor dat er een kind in zou vallen! Nee, dat gebeurde niet, dank zij dat rooster. Maar een kat overkwam dat wel.
"Hé", dacht ik op een morgen toen ik het raam open deed. Wat hoor ik daar! Ja kinderen, het was een kat. Die was door dat rooster gevallen, en zat heel zielig op de bodem van de spleet tussen de muren.. Een pastorie is een heel fijn gebouw, en ook gastvrij, maar niet als je tegen zijn achtermuur zit met een rooster op je kop!

"Ik moet er niet aan denken", zei Pascal, die op de voorste rij zat, en hoe ging het verder?
Het ging eerst helemaal niet verder, Pascal, het katje zat daar maar en miauwde. Hij probeerde naar boven te klimmen, maar de muren waren te glad, steeds gleed hij naar beneden. Maar toen kwamen de kinderen, het was pauze...
Oh, gelukkig, zei Pascal, en toen?
Toen hoorden die kinderen dat katje, iedereen keek, maar het werd bang en kroop weg. Een van de meisjes wierp een stukje brood naar beneden, en dat at hij gulzig op.
In de middag, toen de school uitging, kwamen er een paar meisjes. Zij hadden een kannetje melk, aan het oor hadden zij een touwtje gedaan. Dat lieten ze zakken, zodat de kat kon drinken.
"Wat lief", zeiden de meisjes die daar ook zaten, op de voorste bank, zit hij er nog?
"Nee hoor", zei dominee Geurs, nu niet meer, maar moet je horen hoe het ging.

De kinderen kwamen elke dag bij hem kijken, ze gaven hem brood, ze lieten het kannetje zakken waar melk in zat. En weten jullie wat er gebeurde?
Ja, zegt mijn vriendin, net als met mensen die teveel eten, ze worden vet!
Sufferd, zeg ik tegen haar, nou zitten de dikkerds boos naar je te kijken!
Het is toch zo, zegt mijn vriendin, waarom zou ik het dan niet zeggen.
Dominee Geurs knikte. Precies wat je zegt, Letitia, zei hij. Dat katje werd dik en vet. En toen de leraren kwamen, en de juffrouw van Latijn die zelf heel slank is, kregen ze hem niet door het rooster heen. Zelfs zijn kop niet, want jullie weten, het is met katten zo: kan de kop erdoor, kan de hele kat erdoor.

"Ze hadden dus een probleem", zei Pascal.

"Nou, en of", zei de dominee. Er was toen gebeurd wat de kinderen niet wilden. Ze wilden goed voor de kat zijn, en nu was dat verkeerd uitgepakt. De kat zat vast, in het nauw!
"Daar zie je het nut van een vermageringskuur", zegt mijn vriendin, want die kon zich natuurlijk weer niet stil houden.
"Ja", zei dominee Geurs, en eigenlijk ook van een beetje vasten. Dat is goed voor ons allemaal. Als ze die kat maar weinig hadden gegeven, dan hadden ze hem wel door dat rooster gekregen. Maar nu heeft dat twee weken geduurd. En voordat de slanke juffrouw van Latijn de kinderen duidelijk had gemaakt, dat het echt beter voor de kat was om hem weinig te geven gingen er dagen voorbij.
"Dat kwam misschien omdat ze Latijn sprak", zei Pascal, en dat verstonden ze niet!
"Toen kregen ze hem er toch zeker wel uit", vroegen de meisjes.
Ja, lieve kinderen. Ze kregen hem eruit toen hij broodmager was. De juffrouw van Latijn kon met haar arm met gemak door het rooster heen, zij heeft zijn kopje door het rooster gekregen. En, je weet het: kop erdoor, kat erdoor. Dat was een opluchting, hoor!

Ik dacht: Laat ik mij er ook eens mee bemoeien. Ik zeg dus: "Nou kan je dus zien dat er soms gebeurt wat je niet wilt, terwijl je het goed bedoelt. En dat je dan moet doen wat je niet wilt om alles weer op zijn pootjes te krijgen!" "Ja precies", zegt Letitia naast mij. Er gebeurt genoeg met mij wat ik niet wil, meer dan genoeg. En dan komt Sofie hier, en die helpt mij wat ik vaak absoluut niet wil, en dan komt het toch weer goed. Daarom is zij ook mijn beste vriendin! "Goed begrepen", zei dominee Geurs. Je hebt vaak iemand nodig om je uit het nauw te helpen, en het hoeft niet altijd iemand te zijn die Latijn spreekt.. God moet je vragen als je in het nauw zit. En dan moet je niet schrikken als er dingen moeten gebeuren die je niet leuk vindt. Want soms verhoort God je op een manier die je niet verwacht - op een manier zelfs die je niet wilt!

Wij gingen uit de kerk. In de toren bij de uitgang zegt de dominee: "Sofie, wil jij voor mij doen wat je eigenlijk niet wilt?"
"Ja hoor, eerwaarde", zeg ik, ik weet het alweer!
Want ik moest natuurlijk weer het verhaal voor hem opschrijven. Dat verwacht hij gewoon. En mensen die altijd werken worden nooit dik. Tenminste, dat zegt mijn moeder.

Bron: Harmen Geurs D.D., Kollum, Friesland