Over een wereldkaars

Bijbelse verhalen verteld voor kinderen
Thema: Over licht in het donker
Lukas 23 vers 35: Hij is de Christus, de uitverkorene van God

Bijbeltekst (NBV)

Lukas 23

35 Het volk stond toe te kijken. De leiders hoonden hem en zeiden: ‘Anderen heeft hij gered; laat hij nu zichzelf redden als hij de messias van God is, zijn uitverkorene!'

Verhaal

Ds. Geurs is op de Antillen geweest, op een eiland dat Aruba heet, hij heeft daar gewerkt. Het ligt vlak voor de kust van Venezuela, bij Caracas. Toen hij terug was in Friesland heeft hij ons het verhaal van de wereldkaars verteld. Ik heb dat maar weer opgeschreven, want ik wil toch wat nuttigs te doen hebben, ik zeg tegen mijn vriendin: Dan doe ik die man ook een plezier. En hij zet dat dan weer op internet, dan doet hij mij een plezier, dus hier heb je het.

Hij zegt in de kerk, de feestdagen waren voorbij en de kerstkaarsen gedoofd: Kinderen, zal ik jullie een verhaal vertellen. En: -Ja natuurlijk dominee, zeiden ze, want dat hebben ze liever dan een preek, eigenlijk kómen ze voor die verhalen, dat heb ik uit vertrouwde bron, welke, dat zeg ik niet, maar dat is mijn zusje zeker, zegt mijn vriendin. Maar nu weet je nog steeds niet wat ds. Geurs zei.
Zegt ds. Geurs: -Kinderen, een wereldkaars, weet je wat dat is. Zegt er een: -Ja, dominee, dat is een kaars waar een wereldbol op staat. -Mis, zegt hij, wie weet het beter. Zeg ik na een poosje, want niemand wist het, -Volgens mij is een wereldkaars een kaars die een wereldreis heeft gemaakt. Want ik dacht: Het zal wel wat met zijn reis te maken hebben. En ja hoor, dat was goed, precies in de roos geschoten, zei hij.

Die kaars had eerst in Nederland in een kerk gestaan. Met Pasen van eerverleden jaar. Elke zondag had hij trouw gebrand. En verleden jaar was hij vervangen door een nieuwe, zoals dat de gewoonte is. Maar toen was die eerste kaars nog lang niet opgebrand. En een wereldkaars was hij ook nog lang niet, want hij had alleen maar daar in de kerk gestaan, bij de tafel met de Bijbel. Mooi met het teken van de Heer op zijn zijkant. Want dat hebben die kaarsen. Een X met een P er doorheen. De X betekent Ch en de P is een R, dat is Grieks. Dus had hij de letters: CHR op zijn buik. En die waren nog goed leesbaar, toen hij werd weggehaald op die paasdag. En dat was de dag dat zijn wereldreis begon, en waarop hij dus een wereldkaars werd.

Eerst ging hij alleen maar naar de pastorie van de dominee daar die Bas heet. Die kreeg die kaars van de kerk, want het was toch jammer om hem weg te gooien, want hij was nog wel een meter lang, en dat is niet klein voor een kaars.
Hij stond daar in de woonkamer, en af en toe brandde hij ook als de kinderen thuis waren van school, dan was het een beetje feest.
Maar na een poosje verhuisde het gezin naar de Antillen, naar het eiland Aruba, en de kaars ging mee, want de verhuizers kwamen en ze pakten alles in, de paaskaars ook, in oude kranten. En zo ingepakt reisde hij met al het huisraad de wereld rond en kwam met de boot aan op Aruba. En toen hij werd uitgeladen, hij zat in een container, had hij zijn reis om de wereld volbracht, en was hij een wereldkaars.

Hij kwam te staan in de pastorie waar Bas met zijn gezin ging wonen, tjonge, wat was het dáár warm. Dat was die kaars helemaal niet gewend, hij zweette ervan. Want wat zou jij doen bij 35 graden? vroeg dominee Geurs. Gelukkig kwam hij in het raam te staan, en dat stond altijd open natuurlijk, en daarom smolt hij niet.
Zo vond ik hem toen ik daar op vakantie kwam, want ik ben een vriend van dominee Bas. Hij woont in het huis waar ik vroeger in woonde, is dat niet mooi?
Eerlijk gezegd zág ik die kaars eerst helemaal niet, want ik had zoveel te bekijken, ik zag hem maar met een half oog, en zoiets vergeet je dan weer. Maar de volgende dag ging dominee Bas op vakantie met zijn gezin, en daar zaten wij, Hilda mijn vrouw en ik, heerlijk in dat huis. Wij genoten van het heerlijke weer en de stralende zon, en wij waren erg blij met onze vakantie. Maar toen werd het donker, en dat gaat in de tropen erg snel. In een half uur is het duister.

En toen ging het licht uit. We hadden het net aangedaan, en floeps, uit ging het. En niet alleen bij ons, maar in de hele straat. En niet alleen daar, zagen wij, maar in de hele stad, ja wat zeg ik: op het hele eiland was het donker. Aardedonker.
Dat was even schrikken. Want wat nu. Buiten kon je nog wel een beetje zien, want de maan hing als een hangmat in de lucht, en de sterren stonden helder. Maar binnen! Foei, wat was het dáár donker. Geen hand kon je voor je ogen zien. Ik botste al meteen tegen Hilda, wat ze niet erg vond, natuurlijk.
Maar hoe kom je aan licht in een huis waar je nog niets weet te vinden.
Toen herinnerde ik mij opeens dat ik met een half oog een kaars had gezien. Een hele grote, die stond toch in het raam? Op de tast ging ik zoeken, en gelukkig, ja hoor, ik had hem. Ik voelde de letters CHR die Christus betekenen duidelijk in het donker met mijn vingers.

Ik zette de kaars midden in de kamer, onder de lamp die niets deed. Maar nu lucifers, waar waren die, want ik rook niet, ik moet passen op mijn stem, dus ik heb geen aansteker. Hilda wist ze te liggen, ze waren ergens in een kast. En toen hadden wij licht, want de kaars brandde meteen. -Licht in het duister! zei Hilda.
Zo zaten wij de hele avond bij het licht van die kaars. Die brandde met een kalme vlam, net als toen hij nog in de kerk stond, dat was voor zijn wereldreis. En nu was hij hier om ons licht te geven. Het leek wel of hij voor ons uit was gereisd om op ons te wachten, daar in dat raam.
En wat zo bijzonder was: de letters op zijn buik, CHR, daar scheen het licht doorheen, dat was prachtig om te zien. Net of achter de naam van de Heer een hemels licht scheen. De hele avond hebben wij daarnaar zitten kijken. En toen het de volgende morgen weer licht werd, hoopte ik bijna dat het de volgende avond weer donker zou worden, zodat wij weer die letters konden zien in dat prachtige, zachte licht. Maar dat gebeurde niet, gelukkig maar voor de andere mensen. Maar wij hebben nog wel even het licht uitgedaan, om het wonder van die Naam te zien.

Hij was het daar helemaal mee eens, hij zei dat hij hoopte dat het in ons leven nooit zo donker zou worden als daar in dat huis, maar je kunt nooit weten. En mijn vriendin zei dat wereldkaars nog wat anders betekent dan wat wij zeiden van wereldreis. -Wereld, zei ze, betekent ook nog: geweldig. Want soms zegt mijn vriendin (dat ben ik dus) tegen mij: -Je bent een wereldmeid. Dan vindt ze me geweldig. En als je zegt van wereldkaars, is dat omdat je die kaars geweldig vindt. Ds. Geurs was daar geweldig blij mee, hij vond dat een wereldopmerking, want de naam van de Heer is alles voor ons, zei hij.

En hiermee eindigt mijn verslag van het verhaal over de wereldkaars.

Bron: Harmen Geurs D.D., Kollum, Friesland