Dat geldt meestal voor de kerken, die voortgekomen zijn uit de reformatie van Calvijn, die strenge regels hanteerde bij de hervorming van de liturgie en het kerkinterieur. Hij zei betreffende de eredienst: Alleen datgene wat de bijbel ons letterlijk oplegt, dat mogen en moeten wij doen. Al de rest moet uit de liturgie en de gebouwen verwijderd worden (orgels, beelden, altaren, schilderijen etc..). Dit was een duidelijk reactie tegen de enorme wildgroei die in de late Middeleeuwen was ontstaan.
Calvinistische kerken (ook wel hervormde of gereformeerde kerken genoemd) en de meeste vrije kerken (methodisten, baptisten, evangelische kerken en pinkstergemeenten), zijn dan ook meestal kaal en de liturgie is heel sober. Maar het orgel klinkt zeker in de protestantse kerken elke zondag voluit als instrument en als begeleiding van de gemeentezang. J.S.Bach heeft een ereplaats de protestantse muziekcultuur en in de kerk! Onder invloed van de oecumene is er nu meer aandacht voor een verzorgde liturgie.
Luther, de eerste reformator, was hierin veel milder. Hij hanteerde de leus: Alles wat de bijbel niet expliciet verbiedt, mag blijven. Volgens Luther verbood de bijbel niet het maken van beelden op zich, maar enkel het aanbidden ervan. DeLutherse kerken hebben geen beeldenstorm gekend. Een Maria beeld is er in een historische kathedraal gemakkelijk te vinden en een kruisbeeld vind je in vrijwel elke Lutherse kerk.
Franstalige versie: protestanet.be