Een Algemene Kerkvergadering (afgekort AKV) is een Belgische Kerkendag (meestal om de 2 jaar georganiseerd) waar protestanten vanuit Vlaanderen en Wallonië samenkomen om één dag samen het geloof te vieren, te leren en te delen.

Thema: Een Woord op weg
We schrijven 7 mei 2011. Stralende hemel, ongeveer 400 à 500 deelnemers, volwassenen, kinderen en jongeren, Frans-, Nederlands-, Duits- en Engelstaligen in de auditoria Socrates van de Katholieke Universiteit te Louvain-la-Neuve. Workshops. Standen. Een grote tent op het marktplein met muzikaal entertainment.
De Algemene Kerkvergadering van onze Kerk had plaats op 7 mei laatstleden. Als je er was, dan ligt deze samenkomst nog fris in het geheugen. De voorbereidingsploegen danken je van harte voor je aanwezigheid. Als je er niet was, dan heb je er zeker wel van gehoord. Sommigen zullen de opmerking maken, dat er van dit niet genoeg was en van dat te veel. Het is moeilijk iedereen tevreden te stellen. Vooral in een Kerk die zo gevarieerd is qua cultuur, sociologie, taal en theologie. Mij lijkt het nochtans - ongeacht onze theologische tendens - dat het de bedoeling was, ons af te vragen welk getuigenis en welke uitstraling de Kerk te bieden heeft.
Graag haal ik hiernaast in dit kader een aantal citaten aan van de spreker van de dag E. Ochsenmeier (Verantwoordelijke GBU België (Universitaire Bijbelgroepen). Aan ons nu om, in gemeenschap, verder na te denken over een Kerk die meer missionair gericht is!
Luc FLEMAL, voorzitter van het district Franstalig Brabant.
Thema: "Levend, krachtig, scherper", Hebreeën 4:12
'Levend, krachtig, scherper', zo luidt het thema van de Algemene Kerkvergadering van 2008. Dit thema, dat via de Duitse Kirchentag uit Hebreeën 4:12 genomen is, ligt vlot in de mond en roept verwachtingen van een levendig geheel op. Het doel van dit artikel is om de bijbeltekst waar het thema uit voortkomt te bekijken als ondergrond of achtergrond van wat de AKV zal bieden.
De tekst waaruit het thema komt, luidt in de NBV: ‘Want levend en krachtig is het woord van God, en scherper dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest, been en merg elkaar raken, en het is in staat de opvattingen en gedachten van het hart te ontleden.'
De schrijver heeft het dus over het woord van God dat hij levend en krachtig en scherper dan een zwaard noemt. Bij dat woord van God denkt hij aan de Bijbel (het Oude Testament) en dan concreet aan een gedeelte van Psalm 95 (vers 7d-11). Die verzen heeft hij in het voorgaande (vanaf 3:7) een aantal keren geciteerd en op de typische letterlijk-vrije Joodse wijze uitgelegd. Psalm 95 brengt het gebeuren uit Numeri 14 in herinnering: het volk Israël dat op de rand van het beloofde land staat, maar onder invloed van de tien angstige verspieders koppig weigert om de HEER te vertrouwen en terug wil naar Egypte. Daarom mogen ze uiteindelijk het land (de rust) ook niet binnengaan.
De schrijver trekt een parallel tussen die generatie van de uittocht en zijn lezers (een joodse gemeenschap van volgelingen van Jezus) die onder druk leven om hun geloof in Jezus op te geven en daarmee ook de beloofde rust van Gods toekomst dreigen te verliezen. En met behulp van de woorden uit Ps 95 zegt hij tegen hen: Laat dat wat de generatie van de uittocht heeft gedaan en is overkomen jullie nu niet gebeuren. Hou het geloof vol!
Op deze wijze is voor de schrijver het woord van God levend en krachtig. De Bijbel blijft niet een heilig woord van vroeger, maar wordt relevant vandaag en stelt de hoorders nu voor een beslissing - ‘heden, als u zijn stem hoort' zegt Ps 95. Het woord van God heeft kracht, zodat het iets uitwerkt en in beweging zet. Ik vind dat een machtige zaak: dat die eeuwenoude woorden nog steeds levend zijn en ons aanspreken en veranderen.
Dat zet de schrijver nog wat scherper aan met het rauwe beeld van een zwaard dat in een lichaam dringt. Het woord dringt scherper dan een zwaard door tot het diepste van onze persoonlijkheid en brengt daar scheiding aan in onze gedachten en overwegingen, zodat de diepere motieven en achtergronden van ons leven duidelijk worden. Zo geeft het woord ons helderheid over waar we staan en dringt het ons tot een beslissing voor het aangezicht van God.
Het beste voorbeeld is misschien wel het leven en spreken van Jezus, zoals we dat in de Evangeliën leren kennen. Jezus was immers het levende woord van God onder ons (Heb 1:2). Wie in aanraking komt met Hem, botst op een persoon en woorden waar we niet omheen kunnen en die diep doordringen tot in de kern van ons leven. Neutraliteit is niet mogelijk. Wij moeten beslissen wat wij met Jezus en zijn woorden doen. Als we neutraal willen blijven, zijn we tegen, zoals Hij dat zelf zei: ‘Wie met Mij niet is, die is tegen Mij' (Mt 12:30). Het Woord van God, in persoon en in boek, is dus doordringend en beslissend.
Tenslotte een stap van de bijbeltekst naar onze tijd. Deze woorden staan naar mijn gevoel nogal haaks op de huidige Westerse manier van denken en leven, waarbij een neutrale en aftastende houding op levensbeschouwelijk en ethisch vlak belangrijk is, levenskeuzes vaak lang worden uitgesteld en we veel oog hebben voor het ingewikkelde en zaken die niet zo zwart-wit zijn. Wij horen als mensen van deze tijd het woord van God en zijn geroepen om het vandaag door te geven aan anderen. Dat vind ik spannend. Komt de scherpte van het woord nog - als een zwaard - in onze oren en harten? En hoe kunnen we de bijbelwoorden lezen en vertolken, zodat ze ook vandaag weer als levend en dringend worden ervaren? Met deze vragen, opgeworpen door de thematekst, ga ik vol verwachting naar de AKV.
![]() |
Thema: Een weg naar het mogelijke |
Thema: Jezus Christus heelt en verzoent
De XIIe Assemblée van de Conferentie van Europese Kerken (KEK) kwam bijeen in Trondheim (Noorwegen) van 25 juni tot 2 juli 2003. De Assemblée droeg als thema "Jezus Christus heelt en geneest - Ons getuigenis in Europa". Dit is tevens het thema dat werd gekozen voor onze Algemene Kerkvergadering van 15 mei 2004 die dit jaar georganiseerd wordt door leden van het district West-Henegouwen.
![]() |
Het logo van de Assemblée in Trondheim laat tegelijkertijd de uitgestrekte hand van Jezus zien (met in de handpalm het teken der nagels) en een duif, symbool van de Heilige Geest. Het hart in het midden symboliseert de liefde van God waarvan wij de getuigen mogen zijn. |
Waaraan lijden mensen vandaag de dag in Europa? Welke betekenis kunnen we nog toekennen aan woorden als "overvloed", "gezondheid" en zelfs "persoon" in een wereld waar enerzijds miljoenen mensen door ziekte, armoede, geweld en discriminatie worden uitgesloten en anderzijds de wetenschap onderzoek doet naar de mogelijkheden van het geniale genetische menselijke materiaal?
De hoop staat open naar een Europa dat waarden als gerechtigheid, menselijke waardigheid en gemeenschap concreet gestalte geeft. Maar er zijn pijnlijke herinneringen, zowel tussen de volken en naties als tussen de Kerken, herinneringen die vragen om genezing. Welke "Goede Boodschap" mogen wij als kerken doorgeven en voorleven in dit Europa, binnen een wereld waar de afstanden steeds kleiner worden maar waar de verdeeldheid steeds groter wordt?
Het Evangelie van Jezus Christus is tegelijkertijd oud en nieuw. Hoe kunnen wij dat Evangelie vandaag de dag, in woord en in daad opnieuw gestalte geven, zo dat het niet gereduceerd wordt tot een religieus museumstuk of beperkt blijft tot de privé-sfeer maar dat zij een levende hoop biedt op alle levensterreinen? Welke spiritualiteit is nodig om onze opdracht in Europa gestadig voort te zetten?
Thema: Geweld te boven komen
Hemelvaartsdag, 9 mei 2002. Drie dagen voordien had de regen het eiland van Puyenbroeck omgevormd tot een modderige massa. De voorbereidingsgroep had meer dan twee jaar naar deze dag toegeleefd. Werkelijk geen moeite was teveel geweest om van deze dag een succes te maken. We hadden veel kleinere en grotere problemen moeten overwinnen en nu was alles klaar. Het wachten was op de zon voordat het hele tentenkamp onder water kwam te staan !
Gelukkig ! Alle zegen komt van boven. De zon verscheen en tijdens de opbouw van de tenten werd het steeds warmer en vrolijker. Langzaam werd het eiland omgetoverd in een vredeseiland. Aan het einde van die dag plaatsten we vermoeid nog de laatste noodzakelijke wegwijzers. Het feest kon beginnen !
Ruim 800 protestanten slaagden er de volgende dag in om via één van de vele omleidingen het Provinciaal Domein van Puyenbroeck in Wachtebeke te bereiken. Natuurlijk lokte de zon maar het thema van de Decennium van de Wereldraad van Kerken bleek ook bijzonder actueel te zijn : Geweld te boven komen. Sinds vorig jaar september, na het verschijnen van een speciaal INFO-dossier hadden we de gemeenten aangespoord om met dit thema naar deze dag toe te werken. En sinds vorig jaar was 11 september gepasseerd, waren de bombardementen begonnen op onze zondag voor vrede en gerechtigheid ! Sinds september viel ons ook op dat er zoveel geweld is binnen gezinnen en op scholen.
'Zalig de vredestichters'. In de openingsviering hoorden we aangrijpende getuigenissen van slachtoffers van het geweld. De cantorij van de Brabantdamkerk zong het speciaal voor de AKV geschreven lied : Rêve du paix!
Mensen die daarna wilden bidden met hun voeten konden terecht in de workshop ‘Sacraal Dans' en alle andere aanwezigen liepen naar het Vredeseiland waar de woorden van Jezus een plaats kon vinden in hun ‘hoofd, hart en handen'. Bijzonder was bijvoorbeeld de tent waarin de gemeente van Dendermonde een grote vredesduif liet maken of de StilteTent van de gemeente De Panne waar ook niet- Protestanten even op zoek kwamen naar rust en bezinning.
Bij de Franstalige workshops was vooral het verhaal van Jeannine Mukaminega indrukwekkend en daarom werd zij uitgenodigd om haar verhaal in verschillende kerken opnieuw te vertellen.
Het domein en de wandeling naar het eiland toe (het kerkepad!) was een zonnige ontmoetingsplaats. Tussen alle gezellige ontmoetingen door kwamen af en toe twee clowns van het kinderprogramma voorbij. Prachtige flarden van muziek klonken vanaf de tafel waar je T-shirts, CD's en pennen als aandenken en steun aan deze AKV-dag kon kopen. Even later zag je een dominee op haar fiets voorbijrijden. Een Grieks-orthodoxe priester in zwart ornaat, een imam in gewaad en een joodse spreker met keppeltje maakte het geheel tot een bont en kleurrijk gezelschap. Terwijl wij de slotviering hielden met een indrukwekkende avondmaalsviering lieten de jongeren op het vredeseiland ballonnen los met vredeswensen. Zo gebeurde er op die dag te veel om allemaal te overzien.
De collecte van de slotdienst heeft 442,86 Euro opgeleverd voor een project van Protestantse Solidariteit in Burundi, 221, 43 Euro voor het Protestants Sociaal Centrum in Antwerpen en nog eens 221,43 voor protestantse projecten in Charleroi.
De collecte bij de uitgang die noodzakelijk was voor de onkosten van deze dag bracht 85 Euro op.
Uit de spontaan binnengekomen reacties geven wij graag nog het volgende door :
Als voorbereidingsgroep hebben wij heel hard aan deze dag gewerkt. We hebben dat met plezier gedaan, maar hopen dat u de volgende keer ook een kleinere of grotere bijdrage wilt leveren. Al is het maar een vertaling, een uurtje babyopvang of een kleine gift. Want het zoeken naar vrijwilligers én naar financiën was ons grootste probleem ! Daarom willen wij in het bijzonder hen bedanken die ons hebben geholpen om van deze dag een feest te maken! Gerard van de tenten, Daniël van de geluidsinstallatie, Ann van de INFO-stands, de trouwe mensen van Ronse achter de kassa, de vele vrijwilligers van Op Vrije Voeten, al de vrijwilligers van het kinderprogramma en iedereen die we dan nog zijn vergeten : HARTELIJK DANK voor al jullie inzet!
Namens de voorbereidingsgroep,
Helen Blow, Monique de Bruin - van Oost en ds. Saskia Ketelaar, ds. F-J Daane.
Bron: INFO juli/augustus 2002
Franstalige versie: protestanet.be