KAP-kamp 2010

Wat is KAP?  En hoe zijn we gereisd?

In juli van dit jaar ben ik voor een maand mee geweest op het KAP-kamp. Een kamp waarnaar ik enorm uitzag en dat me nieuwe inzichten heeft gegeven en een ervaring is die mijn leven heeft getekend. KAP staat voor Kameraden, Ambachtslui & Partners en is een samenwerkingsverband tussen protestantse kerken van verschillende landen.  Dit jaar waren de landen die meegingen: Zuid-Afrika, Namibia, Rwanda, Duitsland en België. Van elk land gaan er ongeveer 10 jongeren en een aantal leiding mee. Voor België waren dat 5 Vlaamse en 4 Waalse jongeren en vier leiders. De jongeren zijn tussen de 18 en 30 jaar oud. Om de twee jaar wordt KAP georganiseerd en het kamp gaat telkens in een ander land door. Twee jaar geleden was dat België. KAP-kamp 2012 zal doorgaan in Rwanda. Dit jaar verbleven we 1,5 week in een kerk in Windhoek (Namibië), waarna we verder trokken door de Kalahari-woestijn, via Botswana, naar Bloemfontein. Hier verbleven we nog eens 1,5 week op een kampterrein en bezochten 1 dag het land Lesotho. De laatste twee dagen sliepen we in Johannesburg.

‘Living Belhar’

Bedoeling van het KAP-kamp is jongeren met hetzelfde geloof samenbrengen en ze laten leren van elkaar. Dit jaar was het thema ‘Living Belhar, Living Global Unity’.

De geloofsbelijdenis van Belhar is een belijdenis, ontstaan in 1982 in Zuid-Afrika, als reactie tegen onrecht en uitsluiting van mensen, zoals dat bijvoorbeeld gebeurde in het apartheidsregime. De kerken waar wij contact mee hadden, die van de URCSA (Uniting Reformed Churches in Southern Africa), hebben deze geloofsbelijdenis aanvaard en opgenomen in hun kerk, evenals onze VPKB dat heeft gedaan. Maar veel andere kerken in Zuidelijk Afrika (bijvoorbeeld de Nederduits Gereformeerde Kerk) hebben deze geloofsbelijdenis nog niet geaccepteerd, wat dus wil zeggen dat ze nog altijd denken in termen van rassenscheiding. De Apartheid is officieel gedaan in Zuidelijk Afrika, toch is dat in de praktijk nog niet altijd zichtbaar. Kerken zijn nog heel erg gescheiden qua kleur. Zo zijn we in kerken geweest met alleen zwarten en kleurlingen. Die rassenscheiding merkte ik ook nog zeer sterk toen ik de kans kreeg om met mijn gastgezin te proeven van het uitgaansleven in een township in Bloemfontein. Alle mensen waren daar zo verbaasd om een blanke te zien. Ze zeiden dat blanken zich haast nooit mengden met hen, alias zwarten en kleurlingen. Ze vonden het dan ook leuk dat ik zo enthousiast meedanste en swingde tussen hen, zonder me ongemakkelijk te voelen. Ik moet zeggen dat ik me die avond geweldig geamuseerd heb. Ik voelde me juist enorm thuis! Ze ontvingen me zo hartelijk en spontaan, zonder enkel vooroordeel. Zuid-Afrikanen zijn geweldige gastvrije en vrolijke mensen.

De kerkdiensten in Namibië en Zuid-Afrika waren altijd een swingende bedoening. Mensen kleden zich mooi op en komen met een brede smile de kerkdienst beleven. De Sunday-service is voor hen een feest. Een kerkdienst in Zuidelijk Afrika duurt gemiddeld drie uur. Het eerste uur wordt meestal opgevuld met mededelingen, enz., in ons geval  was dat met iedereen van KAP hartelijk voor te stellen. Afrikanen zijn goed in lange speeches.

Ik bewonder het hoeveel de mensen belang hechten aan het geloof. Veel meer dan hier staan het geloof en de kerk centraal. Het gebouw van de kerk wordt de hele week gebruikt voor allerhande activiteiten. Ook veel meer jongeren zijn betrokken bij het kerkelijk leven. Zo kwamen we in een kerk in Katatura (Namibië) die haast alleen bevolkt was door jongeren. Onvoorstelbaar om te zien. Zo’n 300 jongeren die enthousiast liedjes meezongen in de dienst.

Werken in projecten

Buiten het christelijk aspect van het kamp hebben we ook gewerkt in verschillende projecten: weeshuizen, gardening projecten,…

Het was soms moeilijk om te zien in wat voor omstandigheden kindjes ( vaak wezen) moesten leven. In de projecten die we bezochten hadden kinderen en/of ouders HIV/AIDS en vaak hadden de ouders onvoldoende geld om elke dag een maaltijd op tafel te brengen. Het project in Gobabis bijvoorbeeld zorgde voor opvang, school en één maaltijd per dag  voor deze kinderen. Fantastisch werk! Ondanks de moeilijke situaties bleven de kinderen lachen en vrolijk. Ze klagen niet en blijven niet bij de pakken neerzitten. Terwijl wij soms huilden bij het zien van deze kinderen, bleven zij happy. Daar kunnen wij nog iets van leren!

Eén van de subthema’s van het kamp was HIV/AIDS, een zeer groot probleem in de landen die we bezochten. De landen in Zuidelijk Afrika hebben het hoogste percentage aan HIV/AIDS slachtoffers ter wereld. Allerlei organisaties proberen de mensen bewust te maken en te informeren hierover. Ook wij hebben verschillende presentaties en informatiesessies gehad over het onderwerp. Op die manier zijn wij nog meer vertrouwd geraakt met de subtiliteit en de STIGMA’s rond HIV/AIDS.

Geloof…

Ik voel dat ik gegroeid ben in het geloof. Nooit eerder heb ik zo een kracht gevoeld tussen mensen. Die kracht was daar. Het was God. God tussen ons. God heeft ons samengebracht en dit mogelijk gemaakt. Dit is niet het einde maar het begin van meer. KAP 2010 was een geweldige ervaring, die ik mijn leven niet meer zal vergeten! Ik ben blij dit een beetje met u te hebben kunnen delen.

Greetjeminke Kuijk, 21 jaar, deelneemster KAP 2010